Elisabeth Bathory, bloederige seriemoordenares

Elisabeth Bathory is op zijn zachts uitgedrukt een persoon die angst inboezemt. Vele eeuwen na haar dood wordt haar bloedige erfenis nog steeds levend gehouden in landen als Hongarije en Slowakije. Daar spreken ze in fluistertongen over de Bloedgravin. Over de bruid van Dracula. Maar bij ons lijkt bijna niemand haar nog te kennen.

Hoog tijd vinden wij dus om deze bloeddorstige gravin even uit het graf te doen herrijzen. Diep begraven onder legende zit namelijk het waargebeurde verhaal van een vrouw die over lijken wilde gaan om eeuwig jong te blijven.

Van blozende bruid tot bloederige beul

Elisabeth werd geboren in 1560 in het huidige Slowakije als kind van twee nobele ouders. Afstammen van een adellijke familie betekende in de zestiende eeuw meestal twee dingen. Je ouders waren waarschijnlijk familie van elkaar en je zou erg jong trouwen. Na vijf jaar verloving trad Elisabeth Bathory in het huwelijksbootje met een jonge graaf met een hoge functie in het leger. Ze werd meegenomen en alleen achtergelaten in een groot koud kasteel, ver weg van haar familie. Haar kersverse man was als militair erg weinig thuis weg. Het is tijdens die lange periodes van eenzaamheid, dat Elisabeths stoppen doorslaan.

In de weinige tijd die het gelukkige koppel samen had doorgebracht, had Elisabeth veel opgestoken. Van haar militairopgeleide echtgenoot had ze genoeg geleerd over de fijne kunsten van het martelen om zelf aan de slag te gaan. Ideaal om de verveling tegen te gaan. In sommige versies van het verhaal zijn het de boeren in de omgeving die ze laat oppakken, in andere zijn het hun dochters. In alle versies martelt ze haar slachtoffers tot de dood er op volgt. Het resultaat van haar bloedlust: honderden doden op haar kerfstok.

Bloed is de eeuwige jeugd

De gruwel stopt daar niet. Naarmate Elisabeth ouder wordt ontwikkelt ze een ziekelijke obsessie voor jeugd. In één verhaal zou de Bloedgravin haar dienstmeisje zo’n vinnige klap in het gezicht hebben gegeven, dat die was beginnen bloeden. Met het bloed van het dienstmeisje op haar hand zag ze er jonger uit dan ooit. Met grote ogen had ze toen verklaard, “Bloed is de eeuwige jeugd.”

In de twintig jaar die volgden op dit incident zou ze met de hulp van enkele oudere dienstmeisjes, honderden jonge maagden verzameld hebben om in hun bloed te kunnen baden. Minder geloofwaardige bronnen zeggen dat ze geregeld ook hun bloed dronk.

Vele meisjes zouden in die twintig jaar sterven om Elisabeths bloederige zoektocht naar de eeuwige jeugd levend te houden.

Elisabeths dood en bloedige erfenis

Uiteindelijk konden zelfs de autoriteiten geen oogje meer toeknijpen voor de gruweldaden van Elisabeth. Met 300 getuigen die wilden spreken over de terreur van de Bloedgravin zou het geen lange zaak moeten worden. Toch durfden ze in die tijd nog niet nek aan nek te gaan met een machtige adelvrouw. In 1611 werd Elisabeth zonder rechtzaak verzocht om haar kasteel niet meer te verlaten. De dienstmeisjes die haar hielpen met de bloedbaden werden niet beschermd door een adellijke titel. Ze werden allemaal ter dood veroordeeld. Elisabeth zou nog enkele jaren leven voor ze zelf in haar eenzame kasteel aan haar einde zou komen.

Elisabeths monsterlijke geschiedenis leeft verder in de duisterste volksverhalen uit Oost-Europa. Ze blijft daarnaast ook recordhoudster in het Guinness Book of Records als vrouw met het meeste moorden op haar palmares.

Waar stopt de legende en waar begint de geschiedenis? We zullen het waarschijnlijk nooit zeker weten. Wij slapen alleszins een heel stuk beter met de gedachte dat de Bloedgravin nooit de eeuwige jeugd heeft gevonden in een van haar bloedbaden. Of tenminste, dat hopen we toch…

Voor zij die het duistere verleden niet willen laten rusten, is er ook een spannende escape roomervaring. Ontsnap uit het bloederige web van de gruwelijke moordenaar voor de tijd op is, of maak van dichtbij kennis met haar waanzin en moordlust…

https://www.escaping.be/